Każdy materiał budowlany posiada zdolności przewodzenia dźwięków, a problem w tym, żeby wybrać te najmniej przewodzące. Pod tym kątem wyróżnia się trzy klasy: produkty izolujące od dźwięków materiałowych, powietrznych i materiały dźwiękochłonne. Pierwsze dwie klasy materiałów powodują odgradzanie od źródeł dźwięków, czyli zabezpieczają przed przenikaniem fal z zewnątrz. Trzecia klasa to materiały, które pochłaniają dźwięki wytworzone w izolowanym pomieszczeniu. Materiałów tych używa się wtedy, kiedy tylko jedno pomieszczenie jest z założenia źródłem głośnych dźwięków. Może to być na przykład pokój nastolatka, albo sala telewizyjna. Materiały pierwszej i drugiej kategorii stosuje się wtedy, gdy hałas jest w miarę równomierny w całym domu i planuje się go zminimalizować w poszczególnych pomieszczeniach.

Innym problemem jest izolacja od dźwięków zewnętrznych, wynikających z ruchu ulicznego. Niektóre domy lub mieszkania usytuowane są w ruchliwych centrach miast, przy dużych przelotowych ulicach, liniach tramwajowych, gdzie hałas przekracza dopuszczalne normy. Dobrym rozwiązaniem jest zastosowanie do budowy ścian zewnętrznych materiałów o dużej gęstości, jak cegły czy pustaki poryzowane, a do pokrycia dachu ceramiczne dachówki. Dodatkową izolacją będzie ściana trójwarstwowa, która warto zastosować w bardzo hałaśliwych rejonach miasta. Na koniec pozostają jeszcze szczelne okna i drzwi oraz właściwe ocieplenie budynku.

Inną możliwością urozmaicenia ściany wykonanej z desek może być stosowanie dwóch gatunków o różnym efekcie wizualnym, układanie listew o różnych szerokościach przemiennie, albo bejcowanie w różnych odcieniach. Można tez stosować ciekawe sposoby łączenia poszczególnych listew – na pióro, za pomocą taśmy metalowej lub cienkich pasków sklejki, albo łączyć przylegle na zakładkę.

Układanie boazerii nie jest wcale proste, zważywszy, ze pokój może nie być idealnie równy i na końcu ściany okaże się, ze deska jest krzywo. Taki efekt można tez osiągnąć zupełnie nieświadomie, jeśli nie dość dokładnie dobija się deski. Należy pamiętać, ze na długości 4 metrów ściany nawet milimetr odchylenia na co drugiej desce przyniesie na końcu efekt wielu centymetrów. Trudnym elementem montażu jest też umocowanie do ściany listew nośnych. Czynność ta wymaga wykucia w ścianie rowka na głębokość takiej listwy i zamocowania jej na kołki rozporowe. Mocowanie musi być solidne, gdyż taka listwa utrzymuje ciężar całej boazerii. Niekiedy montuje się boazerie na listwie nie wpuszczonej w ścianę, ale na taki luksus można sobie pozwolić tylko w przypadku dużych pomieszczeń.

Balkony mogą być dwojakiego rodzaju. Jedne z nich są montowane na zewnątrz budynku, stanowiąc uzupełnienie mieszkania, drugie są wygospodarowywane z metrażu. Każda z tych form ma swoje dobre i złe strony. Balkon wewnątrz budynku, utworzony kosztem pokoju nie zapewnia dostatecznej ilości światła słonecznego oraz wydatnie zmniejsza pomieszczenie. Z drugiej strony posiada on dwie boczne ściany murowane, które zapewniają izolację cieplną a także są zasłoną przed spojrzeniami wścibskich sąsiadów. Zabudowa tego typu balkonu wymaga jedynie wykonania przedniej ściany. Poza tym balkony wewnętrzne usytuowane są na mocnym stropie budynku i mogą być wykorzystywane nawet do ustawiania ciężkich mebli. W szczególnych sytuacjach takie balkony likwiduje się powiększając powierzchnie mieszkania lub przy nielicznej rodzinie powiększa balkon kosztem pokoju tworząc taras na świeżym powietrzu. Drugi rodzaj balkonów z jednej strony zapewnia dodatkową powierzchnię do wykorzystania, a po zabudowie formę pokoiku relaksującego, w którym można zorganizować nawet zimowy ogród, z drugiej strony brak zewnętrznych ścian wymaga więcej nakładów na zabudowę i większe problemy z zapewnieniem komfortu termicznego wewnątrz. Poza tym delikatna podłoga nie pozwala na duże obciążenia.

Zabudowy balkonów najczęściej wykonuje się ze szklanych płyt montowanych w drewnianych albo aluminiowych stelażach. Na rynku jest wiele firm oferujących takie konstrukcje, łatwe w montażu, nie wymagające konserwacji i odporne na warunki atmosferyczne. Wszystkie tego typu przebudowy wymagają zgody architekta.

Przy doborze listew wykończeniowych znaczenie ma również ich wysokość. Wykorzystanie gotowej listwy drewnianej czy z PCV, zakupionej w sklepie warunkuje już jej rozmiar, ale inaczej wygląda sytuacja w przypadku wykładania obrzeży fragmentami płytek ceramicznych czy innych materiałów tego typu. Ostatnio modne jest wykonywanie podwyższenia podłogi nawet do 10-15 cm, w postaci dekoracyjnego pasa tuż przy podłodze. Tego typu wykończenie wykonuje się z reguły w kolorze ściany. Decydując się na zakup gotowych listew warto się wcześniej zastanowić nad systemem ich mocowania. Listwy takie mają z reguły gotowe zaczepy i są przystosowane do konkretnych podłóg danego producenta, jednak kupując same listwy można być pozbawionym możliwości zamontowania w konkretnym wnętrzu. Jeśli założy się mocowanie listwy do ściany za pomocą kleju epoksydowego to należy się upewnić, że powierzchnia klejenia będzie dostatecznie duża. Inaczej listwa zacznie odpadać od ściany na skutek uginania się podłogi. Bez względu na dostępność materiałów na rynku zawsze najlepsze i najefektowniejsze są wzory i tradycyjnym kącie prostym.

Układanie glazury wykonywane jest na dwa sposoby. Jeden to dokładne dopasowywanie do siebie poszczególnych płytek, bez pozostawiana szczeliny między nimi. Mówi się wtedy o układaniu bezfugowym. Drugi sposób, to klejenie poszczególnych płytek w jednakowej od siebie odległości, zwykle rzędu kilku milimetrów i wypełnianie powstałej szczeliny specjalnym materiałem. Fugi spełniają podwójną rolę. Pierwsza z nich to zabezpieczenie przestrzeni między płytkami przed gromadzeniem się brudu, a druga to funkcja dekoracyjna. Fugi mogą być barwione na wiele różnych kolorów, dopasowanych do wzorów płytek. Kontrastowe wypełnienie przestrzeni między kafelkami daje świetny efekt dekoracyjny. W przypadku kafli wzorzystych można również stosować fugi kolorem zbliżone do tła płytki.

Fugi dostępne na rynku posiadają kilka odmian, różniących się składem i zakresem stosowania. Najbardziej tradycyjne są zwykłe cementowe zaprawy, stosowane głównie do niewielkich płytek układanych na nieelastycznym podłożu. Zaprawy takie są mało podatne na odkształcanie, więc na podłożach elastycznych mogłyby pękać i wykruszać się. Ich odmianą są zaprawy uelastycznione poprzez dodatek specjalnych składników. Mogą być stosowane do układania płytek na podłożu kartonowo-gipsowym czy wiórowym, ogrzewanych podłogach oraz na zewnętrznych ścianach. Do płytek gładkich układanych w bardzo wilgotnych miejscach stosuje się zaprawy cementowo-epoksydowe. Są one przydatne zwłaszcza przy wykładaniu basenów albo ich okolic, brodzików łazienkowych. Zaprawy takie charakteryzują się tez dużą odpornością na ścieranie, co pozwala stosować je do fugowania posadzek w uczęszczanych miejscach. W szczelinach dylatacyjnych natomiast stosuje się specjalne masy plastyczne. Wszystkie rodzaje fug mogą być barwione na dowolne kolory.

Przyjmując na siebie tego typu zadanie trzeba wziąć pod uwagę, że raz położone płytki nie mogą zostać poprawione, zdjęte i odzyskane, a ich ewentualna wymiana w przypadku źle wykonanej pracy oznacza dodatkowe koszty i skuwanie glazury ze ściany. Dlatego zanim się przystąpi do właściwej pracy należy zaopatrzyć się w fachowe poradniki lub skorzystać z pomocy portali internetowych. Nie jest to problematyczne gdyż fachową wiedzą rynek jest nasycony a markety budowlane proponują swoim klientom nawet bezpłatne instruktaże.

Kolejny problem to właściwe materiały i narzędzia. Glazura czy terakota posiada wiele odmian, klas ścieralności czy odporności na temperatury i uszkodzenia. Warto przed wyborem skonsultować się z fachowcem, jaka okładzina będzie najlepsza do danego miejsca. Oczywiście wiadomo, że podłoga w przedpokoju wymaga trwalszych płytek niż ściana w toalecie. Do płytek trzeba tez dobrać właściwy klej oraz koniecznie zaopatrzyć się w nóż do cięcia glazury i specjalne krzyżaki, pozwalające na zachowanie jednakowych odległości między płytkami. Przyda się tez poziomica, która zapewni zachowanie idealnie płaskiej powierzchni, gumowy młotek oraz szpachla do kleju.

Sam proces układania to praca żmudna i czasochłonna. Można to oczywiście zrobić szybko, ale staranność i poświęcony czas zapewni dużo lepsze efekty. Ważne jest dokładne nanoszenie kleju na całą powierzchnię płytki Pozostawianie pustych przestrzeni to zwiększenie podatności na uszkodzenia i odpryski. Układanie zawsze zaczyna się od dołu a górne warstwy dobija się młotkiem. Po wyschnięciu kleju pozostaje jeszcze tylko wykończenie odpowiednią fugą.

Współczesne technologiczne rozwiązania ułatwiają zdecydowanie zabezpieczenie złączy rurowych przed przeciekaniem, stosując proste metody a zarazem trwałe i odporne na uszkodzenia. Nowoczesne produkty nie tylko wytrzymują uszkodzenia mechaniczne, ale również są odporne na zmiany ciśnienia czy temperatur. Ma to duże znaczenie podczas uszczelniania przewodów gazowych czy doprowadzeń centralnego ogrzewania. W przeciwieństwie do stosowanych kiedyś pakuł nowoczesne uszczelniacze nie strzępią się i nie ulegają rozwarstwianiu zatykając przewody rurowe. Posiadają też – co jest bardzo istotne – odpowiednie atesty pozwalające na stosowanie w kontakcie z wodą pitną. Do tych najpopularniejszych należą przede wszystkim: utwardzalna pianka poliuretanowa, nić uszczelniająca oraz specjalne kleje do gwintów i łączeń rurowych. Pianka jest o tyle łatwa w stosowaniu, że nie wymaga demontażu rury. Jej dozowanie jest proste i odbywa się przy pomocy specjalnego pistoletu. Kleje i sznurek wymagają z kolei rozłączenia rurek i dokładnego ich wyczyszczenia. Takie uszczelnienia jednak są bardzo trwałe i rzadko wymagają poprawek.

Może się również zdarzyć, że rura będzie miała przeciek w części środkowej, który wyniknie z pęknięcia czy uszkodzenia. W takiej sytuacji w skrajnych wypadkach, gdy doszło do uszkodzenia punktowego, należy założyć na rurę specjalną obejmę. Takie uszczelnienie to jednak chwilowe zaradzenie problemowi, więc jeśli istnieje taka możliwość to najlepszym rozwiązaniem jest po prostu wymiana uszkodzonego fragmentu.

Inne powierzchnie drewniane, które poddawane są malowaniu to futryny drzwi i okien, okiennice, podłogi drewniane czy okładziny drewniane na ścianach. Malowanie drewna nie różni się zbyt wiele od malowania innych powierzchni pod warunkiem właściwego przygotowania materiału. Pierwszą decyzją, jaką trzeba podjąć jest określenie, czy powierzchnia będzie malowana wyłącznie farbą czy dodatkowo jeszcze lakierowana. Pierwszy sposób daje powierzchnię matową i wymaga odporniejszej farby, drugi zapewnia powierzchnię lśniącą i nie wymaga bardzo trwałych farb. Znaczenie ma też fakt, czy malowane drewno będzie w pomieszczeniu czy na zewnątrz oraz czy będzie to powierzchnia nowa czy renowacja starej, wcześniej malowanej. Pierwsza z nich wymaga przede wszystkim gruntownego impregnowania, które zabezpiecza drewno przed grzybami i szkodnikami. Druga wymaga usunięcia starej warstwy za pomocą szczotki drucianej.

Kolejnym etapem przygotowawczym jest wygładzenie i oczyszczenie powierzchni za pomocą papieru ściernego a następnie jej zmatowienie. Używa się do tego celu drobnego papieru a matowienie ma na celu zwiększenie przylepności farby. Pokrywać można za pomocą zwykłego wałka malarskiego, a każdą kolejną powierzchnię nanosi się dopiero po całkowitym wyschnięciu poprzedniej. Malowanie powierzchni lakierowanych wymaga użycia takich samych lakierów, co zwiększa ich przyczepność i trwałość oraz nie dopuszcza do łuszczenia się.

Prawidłowo wykonany, trwały i służący całe lata taras powinien mieć odpowiednio przygotowane podłoże. Pierwszy etap to wykonanie podbudowy, decydującej o stabilności gruntu. Trwałe i stabilne podłoże zapewnia trwałość tarasu i nie będzie wpływało na pękanie powierzchni. Warto usunąć wierzchnią warstwę gleby o grubości około 20 cm, a następnie wyrównać powierzchnię. Podczas przygotowania gruntu należy pamiętać o zachowaniu spadku tarasu w kierunku zewnętrznym, co zapobiegnie zbieraniu się wody podczas opadów. Spadek najbardziej optymalny to 1-3%. Można go uzyskać wysypując powierzchnię piaskiem, trzeba jednak pamiętać o jego mechanicznym utwardzeniu za pomocą specjalnej maszyny.

Kolejny etap, to wyznaczenie krawędzi tarasu i wyłożenie ich płytami krawężnikowymi lub innym materiałem. Miejsce na krawężniki trzeba pogłębić do wymaganych rozmiarów, aby nie wystawały zbyt wysoko ponad powierzchnie tarasu. Ostatni etap, to właściwe wyłożenie powierzchni tarasu. Składa się ono z kilku warstw: warstwy geowłókniny, pełniącej role filtru, następnie warstwy zagęszczonego piasku, warstwy nośnej wykonanej z kruszywa łamanego. Wszystkie warstwy muszą być doskonale ubite. I wreszcie warstwa wykończeniowa, którą może stanowić zarówno kostka kamienna czy drewniana jak i różnego rodzaju płyty. Ostatni etap pracy to fugowanie, nadające całości estetyczny wygląd.

W nowoczesnych domach montuje się już nowe plastikowe lub aluminiowe okna, zapewniające doskonałą szczelność. Nie wszędzie jednak takie okna są a tam gdzie ich nie ma trzeba pomyśleć o dokładnym i skutecznym uszczelnieniu starych. Przyczyny nieszczelności okien mogą być różne i od tego zależy, w jaki sposób będzie się temu zapobiegać. Najczęściej problemy sprawia złe osadzenie w futrynach, albo zbyt luźno wprawione szyby. Najlepszym i najskuteczniejszym uszczelnieniem jest pianka silikonowa. Ten uniwersalny środek ma wiele zalet i jest stosowany w wielu innych sytuacjach. Zaleta silikonu jest to, ze rośnie w kontakcie z powietrzem tworząc twardniejąca piankę, ale zanim stężeje dokładnie wypełnia każdą wolną przestrzeń. Jago powierzchnie można wygładzić zanim jeszcze stwardnieje, ale trzeba to zrobić natychmiast po użyciu, bo proces wysychania jest bardzo szybki. Zestalony silikon jest na tyle miękki, że można go przycinać zwykłym nożem, albo szlifować papierem ściernym. Dodatkowa zaleta, to łatwość użycia, gdyż do silikonu można się zaopatrzyć w specjalne dozowniki lub pistolety nanoszące preparat na wskazane powierzchnie.

Sprawdzonym sposobem uszczelniania jest tez taśma piankowa przeznaczona do otworów okiennych i drzwiowych. Taśmy takie są dostępne w sklepach chemicznych w różnych wymiarach, które można dostosować do szerokości i stopnia nieszczelności futryny. Użycie takiej taśmy jest banalnie proste. Wystarczy jedynie usunąć z powierzchni warstwę brudu, który może neutralizować klej, zdjąć ochronny pasek z powierzchni taśmy i przykleić ja wzdłuż futryny. Okna uszczelniane w ten sposób nie powinny być otwierane, ale zapewni to znacznie mniejszy ubytek ciepła z mieszkania i większy komfort termiczny zimą.